దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చి 78 సంవత్సరాలు గడిచాయి. రాజ్యాంగపరమైన రక్షణలు కల్పించాం. దళితులపై అత్యాచారాలను నిరోధించేందుకు ఎన్నో చట్టాలు చేశాం. దశాబ్దాలుగా రిజర్వేషన్లు అమలు చేస్తున్నాం.

అయినా నేటికీ దళితులు అత్యంత క్రూరమైన హింసకు, అవమానాలకు, అన్యాయాలకు బలవుతూనే ఉన్నారు.

ఉత్తరప్రదేశ్‌లో 16 ఏళ్ల దళిత బాలికపై జరిగిన సామూహిక అత్యాచారం, ఆమె దారుణ మరణం మన సమాజాన్ని ఒక ప్రశ్న అడుగుతున్నాయి.

అత్యంత బలహీన వర్గాల ప్రజలు గౌరవంగా, భద్రంగా జీవించలేనప్పుడు రాజ్యాంగం కల్పించిన హక్కులకు అర్థమేమిటి?

దీనికి సమాధానం ఒక్కటే — రాజకీయ అధికారం!

రాజకీయ అధికారం అంటే కేవలం ఎన్నికల్లో గెలవడం కాదు. పదవులు అనుభవించడం కాదు.

మన ప్రజల ప్రాణాలను కాపాడగలిగే శక్తి, ప్రభుత్వ యంత్రాంగాన్ని ప్రశ్నించగలిగే ధైర్యం, న్యాయం జరిగేలా చేయగలిగే ప్రభావం ఉండటమే నిజమైన రాజకీయ అధికారం.

రాజకీయంగా బలమైన, ఆధిపత్య వర్గాలకు చెందిన మహిళలపై ఇటువంటి అఘాయిత్యాలు జరిగినప్పుడు ప్రభుత్వ యంత్రాంగంపై వెంటనే చర్యలు తీసుకోవాలనే ఒత్తిడి పెరుగుతుంది. కొన్నిసార్లు చట్టవిరుద్ధమైన ఎన్‌కౌంటర్లను కూడా తక్షణ న్యాయంగా కీర్తిస్తారు.

కానీ బాధితురాలు ఒక దళిత బాలిక అయితే?

నిందితులను అరెస్టు చేయించడానికి కూడా దళితులు రోడ్లపైకి రావాలా?

ఆందోళనలు చేయాలా?

న్యాయం కోసం పోరాడాలా?

బాధితురాలి కులాన్ని బట్టి న్యాయం జరిగే వేగం మారిపోవాలా?

బాధితుల సామాజిక, రాజకీయ బలాన్ని బట్టి ప్రభుత్వ స్పందన మారిపోవాలా?

రాజకీయ అధికారం ఉన్నవారికీ, లేనివారికీ మధ్య ఉన్న అసలు తేడా ఇదే!

చట్టాలు రక్షణను వాగ్దానం చేస్తాయి.

రిజర్వేషన్లు అవకాశాలను కల్పిస్తాయి.

కానీ తగిన రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం, సంఘటిత శక్తి, ప్రభుత్వాన్ని నిలదీయగలిగే అధికారం లేకపోతే రాజ్యాంగం ఇచ్చిన హామీలు కాగితాలకే పరిమితమయ్యే ప్రమాదం ఉంది.

మాకు ఎన్‌కౌంటర్లు అవసరం లేదు. ప్రతీకారాలు అవసరం లేదు.

నిందితులను వెంటనే అరెస్టు చేయాలి. నిష్పాక్షిక దర్యాప్తు జరగాలి. సత్వర విచారణ ద్వారా చట్టప్రకారం కఠిన శిక్షలు పడాలి.

బాధితురాలు ఏ కులానికి చెందినా ఒకే రకమైన స్పందన, ఒకే రకమైన గౌరవం, ఒకే రకమైన న్యాయం అందాలి.

దళితులకు కేవలం సానుభూతి సరిపోదు. రాజకీయ అధికారం కావాలి. సమాన రక్షణ కావాలి. న్యాయం కావాలి.

సామాజిక న్యాయానికి రాజకీయ అధికారమే తాళంచెవి!